การกำหนดนโยบายต่างประเทศ

การกำหนดนโยบายต่างประเทศ

การกำหนดนโยบายต่างประเทศก็คือการตัดสินใจ (Decision-making) เพราะเมื่อนำการตัดสินใจมาใช้ในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศก็จะใช้คำว่า การกำหนดนโยบายต่างประเทศ (Foreign Policy Making) ภายหลังกลุ่มริชาร์ด ซี. สไนเดอร์ และนักวิชาการกลุ่มต่างๆ ได้ใช้คำว่าการตัดสินใจนโยบายต่างประเทศ (Foreign Policy Decision Making) ทฤษฎีกลุ่มนี้จึงมีชื่อว่า Foreign Policy Decision Making Theories

ตัวแบบของริชาร์ด ซี. สไนเดอร์ อธิบายว่า การกำหนดนโยบายต่างประเทศหรือการตัดสินใจจะควบคุมตัวแปรต่างๆดังภาพ คือปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกจะมีอิทธิพลต่อกระบวนการกำหนดนโยบาย ในกระบวนการกำหนดนโยบายจะประกอบด้วยผู้กำหนดนโยบาย อาจเป็นบุคคลหรือกลุ่มบุคคลก็ได้ที่ทำการคัดเลือกทางเลือกที่มีหลายทางให้เหลือเพียงทางเลือกเดียว เรียกว่าข้อตัดสินใจ/ข้อตกลงใจ หลังจากนั้นก็ประกาศใช้นโยบาย

นโยบายต่างประเทศจะมี 2 อย่างคือ นโยบายต่างประเทศที่ประกาศใช้ และนโยบายต่างประเทศที่นำมาใช้ในการปฏิบัติ เมื่อข้อตัดสินใจ/ข้อตกลงใจประกาศออกมาแล้วแต่ไม่นำมาปฏิบัติก็จะเรียกว่านโยบายที่ประกาศใช้ แต่หากนำมาใช้แล้วก็จะเป็นการกระทำ เช่น สงคราม ความร่วมมือ ความขัดแย้ง การแซงชั่น เมื่อมีการกระทำออกมาแล้ว อาจจะได้รับการต่อต้านหรือสนับสนุนจากภายในและภายนอกประเทศ จากนั้นก็จะมีการย้อนกลับเข้าไปเป็นปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกใหม่ ผู้กำหนดนโยบายก็จะเริ่มเห็นแล้วว่ามติมหาชน องค์การระหว่างประเทศ ปฏิญญาจากรัฐอื่น หรือปัจจัยอื่น กลายเป็นปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอกที่มีอิทธิพลต่อกระบวนการกำหนดนโยบายอีกครั้งหนึ่ง แต่หากนโยบายที่ประกาศใช้และดำเนินการแล้ว รัฐไม่แก้ไขหรือไม่สนใจแรงกดดันจากภายในและภายนอกเพื่อให้เปลี่ยนนโยบาย ก็จะไม่มี